يونگ لو تا تييِن (1409)، حاوي اطلاعات سرشاري دربارهٴ جانوران، گياهان و كانيهاست، البته بيشتر از لحاظ ادبي و داستاني تا صرفاً علمي.
هونگ وو نخستين امپراتور سلسلهٴ مينگ چندين پسر داشت كه يكي از آنان به نام چوشيائو، يا چووانگ شيائو به دلايل سياسي از دربار رانده شد و بخش عمدهاي از عمرش (1382 ـ 1400)، را در تبعيد در نزديكي كائي ـ فنگ ـ فو در ايالت هُنان گذراند. وي از اين فرصت ناگزير استفاده كرد و در املاكش يك باغ نباتات و حتي يك باغ آزمايشي بهوجود آورد، براي اهلي كردن گياهان وحشي كه ممكن بود در زمان قحطي مورد استفاده قرار گيرند. قبلاً، خاطرنشان شديم كه چين بارها دچار قحطي شده بود و قحطي مردم را كشته و در همهجا وحشت پديد آورده بود.
چو شيائو امكانات افزايش منابع غذايي را در موارد مكرر كميابي مورد پژوهش قرار داد. در سال 1406 نوشتن كتابي را به نام
گياهنامهٴ قحطي به پايان رساند، كه شايد بتوان آن را مهمترين گياهنامهٴ سدههاي ميانه، به شمار آورد. در آن 144 گياه، كه بسياري از آنها جديد است، توصيف و تصويرهايشان بهصورت شايان تحسيني عرضه شده است.
موضوعات خاص
براي تسهيل ارجاعات بخشها بههمان ترتيب قسمت ((ي)) فصل اول، شمارهگذاري شده است.
بنابراين، شخص بايد مطالب مربوط به گياهنامهها (ش 6) را در قسمت ((ي)) فصل اول مطالعه كند و سپس بلافاصله، به مقالهٴ گياهنامهها (ش 6) در قسمت ((ي)) فصل پانزدهم مراجعه كند.
ردهبندي بيشتر جنبهٴ آزمايشي دارد تا قطعي و نهايي. خوانندهٴ با تجربه همواره تنها به بخش مورد نظرش اكتفا نميكند و بخشهاي ديگر را هم مورد مطالعه قرار ميدهد و به اين ترتيب، ممكن است مطالب سودمندي بيابد.
1. بررسي كلي. نظريهٴ تكامل. بهترين نمونهٴ بررسي دايرةالمعارفي را بيشك در دايرةالمعارف بزرگ چيني
يونگ لو تا تييِن مييابيم، كه در سال 1409 به اتمام رسيد، ولي ميتوان گفت معرف معلومات گرد آمده تا پايان سدهٴ چهاردهم است. هيچ تأليفي را در غرب يا در ميان آثار اسلامي همتاي آن نمييابيم. براي يافتن نزديكترين معادل آن در لاتيني بايد
آيينهٴ كبير ونسان دو بووه (سيزدهم ـ 2) را ذكر كرد. در عصر مورد بحث ما بينشهاي دايرةالمعارفي تنها در آثار كوچك و بياهميتي از قبيل
ساختههاي جهان دومنيكو باندينو، يا
گنجينهٴ حكمت طبيعي ژان دوتراموز يافت ميشد. البته سفرنامهٴ ابنبطوطه را هم ميتوان به اينها اضافه كرد، چون كنجكاويهاي او شامل مواليد سهگانه هم ميشد.
در مورد تفكرات زيستشناسي بايد به برخي آثار لانگنشتاين توجه كرد، كه در آنها از علل نجومي پيدايش بحث ميكند و شايد هم به رسالهٴ درباب
شناخت فنون نيلوس دياسورينوس.